De held van de Zilveren Kruis Achmea Zwolse Halve Marathon 2011 was niet alleen Wilson Kipsang, die het parcoursrecord aan flarden liep. De helden waren ook mannen en vrouwen als Judith van Holland, Paul Brugman en Rita Kloosterman, en al die duizenden anderen die door een krankzinnige wolkbreuk niet af te stoppen waren.

Ver na de Kenianen stromen ze zaterdagavond de Luttekestraat op, de duizenden lopers die geen enkele illusie hadden dat ze de halve marathon zouden winnen. De één loopt lichtvoetiger dan de ander, maar niemand zweeft zo over de Zwolse klinkers als die kleine mannen en vrouwen uit oostelijk Afrika. Hoe die lopen: prachtig. Hun voeten raken de stenen als een stuiterbal, ze hangen meer in de lucht dan dat ze contact hebben met de straat. Kort na de Kenianen komt een grijzende vijftiger met slepende tred de Luttekestraat op lopen, waar de medailles en de bij de start afgegeven kleding worden opgehaald. Hij zal toch niet zo snel na die kleine loopwonders binnen zijn gekomen? “Eh, nee”, zegt de man, die Arjan Kok heet, 54 jaar is en in Zwolle woont. “Het schoot me in de kuit, dan houdt het op.” Zijn richttijd was 1:30. “Dat zou ik wel gehaald hebben, maar het ging echt niet meer.” Arjan is een taaie: volgend jaar is hij weer van de partij, belooft hij. “En dan pak ik ook de hele mee.”

Een lange pezige man komt de finish over. Hij zet zijn horloge stil en neemt een pakje water aan. Lekker gelopen? “Wablief?” Aha, een Belg. “Ja, uit Hechtel.” Ronny Agten heet hij, 52 jaar oud en niet de minste loper. “Ik heb hem in 1:12 gelopen. Vorig jaar in 1:10, maar ik ben tevreden, absoluut. Ik heb die 21 kilometer helemaal alleen gelopen. Tussen de Kenianen en het peloton viel een gat, daar zat ik in.” Ronny doet overal in Nederland en België aan hele en halve marathons mee. Wat hem opviel in Zwolle: “Die sfeer. Wat een enorme ambiance hebben jullie hier. Al is het op sommige plekken wel moeilijk om te passeren.” Een vrouw komt trekkebenend de meet over. Renate Lutter, 34 jaar oud en woonachtig in Hoogezand, heeft een blessure opgelopen. “Daar had ik al last van, maar ik dacht dat het wel zou lukken. Niet dus. Al die mensen langs de weg schreeuwen je wel vooruit, maar na tien kilometer wou het echt niet meer.” Renate was blij geweest met een tijd van twee uur rond; volgend jaar gaat ze het nog eens proberen.

Tussen alle dertigers en veertigers die over de finish stromen valt Henny Lensink op. Hij is alweer zestig jaar, de inwoner van het Drentse Dalen. Zijn richttijd was 1:35, hij volbracht de 21 Zwolse kilometers in 1:33.15. “Ik ben dik tevreden. Ik loop lekker op dit moment.” Henny is pas tien jaar geleden begonnen met lopen. “Ik heb nu 24 hele marathons gelopen en ik denk wel honderd halve. Er zit groei in, ik loop nog steeds persoonlijke records.” Als hij zijn tas met kleding opzoekt verandert het zomerbuitje in een wolkbreuk. “Oei, dit is niet leuk meer. Ik heb medelijden met de mensen die nog onderweg zijn. Ik heb geen last gehad van de regen, meer van die bruggen in de route.”

De dienstdoende DJ zet een plaat op die hij kennelijk had geselecteerd voor wanneer het zou gaat stortregenen: It’s raining men. Toeschouwers laten hun paraplu’s dansen op de beat van het seventiesnummer, alsof ze aan een openluchtmusical deelnemen. ‘Samen met u onder een paraplu’ van Ja Zuster Nee Zuster zou ook kunnen, maar een halve marathon vereist nu eenmaal up-tempo nummers. De lopers stromen tot op de draad doorweekt binnen. Rita Kloosterman (49, Zwolle) lijkt de meteorologische malheur niet te deren: ze straalt. “Dit was mijn eerste keer. Ik had geen tijd in gedachten, ik wilde gewoon een keer meedoen. Ik heb 1:49 gelopen, dat is toch best goed? Maar dat laatste rondje in de regen was zwaar hoor. Blik op oneindig, lopen.” Een rijzige man passeert de finish in een t-shirt waarvan de opdruk betwist kan worden: ‘Je loopt beter in Enschede’. Dat heeft hij tijdens een wedstrijd in die stad gekregen, legt hij uit. Hij heet Paul Brugman en woont in Haaksbergen, maar kan niet van oostelijk chauvinisme worden beschuldigd, want hij is opgegroeid in Zwolle. “Heerlijk, om in je oude stad zo’n wedstrijd te lopen”, zegt de 52-jarige emigrant. “En wat een sfeer zeg. Ongelooflijk gezellig, en goed georganiseerd ook.” Zijn tijd? “1:49 en nog wat. Ik had niet echt een richttijd, ik zit de laatste weken een beetje in een dip.”

De stortbuien winnen aan kracht. Ze hoeven in Zuidoost-Azië niet meer te klagen over de natte moesson; dat is een verkwikkend zomerbuitje, vergeleken met wat er zaterdagavond in Zwolle uit de lucht valt. Judith van Holland (31, Zwolle) heeft zich er niet door laten afremmen, zegt ze. “Ik mikte op 1:54, het werd 1:53. Ik had nog wat over op het laatst, ik kon nog aanzetten.” Ze werd gedragen door het enthousiasme om haar heen. “Wat een heerlijke sfeer.” Twee mannen in groene jassen banen zich met een brancard een weg door de menigte, om een jonge man die waarschijnlijk onderkoeld is geraakt naar de EHBO-post te brengen. Een andere deelnemer staat met goudkleurige folie omgeslagen tegen een hek geleund. Last van de kou? “Nee, maar ze werden uitgedeeld, het leek me wel lekker.” Peter Veldmaat (46, Raalte) wilde zijn eerste halve marathon binnen de twee uur volbrengen. “Dat is gelukt: 1:55. Die laatste kilometers waren wel zwaar, hoor. Loop je door plassen te sjouwen. Maar jongen, wat een sfeer. Dan stop je niet.”

Dan stapt een Fremdkörper over de finish. Ruud Van Dalfsen (25, Zwolle) valt niet op door zijn bouw (slank) of loopstijl (soepel), maar door zijn kleding. Iedereen loopt in strakke en lichte shirts en shorts van merken als Nike of Puma, maar Ruud loopt erbij alsof hij in Saint Tropez een terrasje pakt: een kek wit shirt boven een geblokte roze bermuda en hippe straatschoenen. Een zonnebril en slippers ontbreken er nog maar aan. “Het is de eerste keer dat ik zoiets doe, ik heb geen loopkleding”, legt hij uit. “Volgend jaar ben ik er weer bij, zeker weten, dan moet ik toch maar wat sportkleren kopen.” Niettemin liep Ruud voor een debutant een alleszins acceptabele tijd: 1:47 uur. Terwijl de regen de straten striemt - het is voor het eerst sinds lange tijd dat de Zwolse Halve Marathon het weer niet mee heeft - strompelen de laatkomers binnen. Doorweekt en uitgeput. De pijn en de opluchting zijn van hun gezichten te lezen. Ze vielen niet mee, die laatste doordrenkte kilometers. Maar ze hebben hem toch maar mooi gelopen, die legendarische halve marathon van Zwolle. Waar helden worden geboren!